पर्याय..

कधी कधी असं वाटतं कि,
समुद्र किनारयावर मी उभा,
अन एक समुद्राची मोठी लाट 
अंगावर यावी तशी तु येते्स,
क्षणभरात विळखा घालुन
तु आत ऒढत नेतेस,
शुध्द हरपुन गेली की,
पुन्हा तु किनारयावर सोडतेस,
शुध्दीवर पुन्हा मी यावं,अन
पुन्हा तु लगेच ओढुन न्यावं,
तुझ्या या स्वभावाला काय करावं?
तु दमण्याची अशी काय चिन्हं
पण दिसत नाहीत, अन
माझ्या सुटण्याच्या काही
आशा तर बिलकुल नाहीत.
अशा वेळेस तुला शरण जाण्या-
शिवाय मला काही पर्याय नाही

मोगरा..

मिठीत माझ्या शिरलिस
तु केव्हा, हे समजलेच
नाही मला,
केसांत तुझ्या चांदण्या
उतरल्या केव्हा, हे कळले
नाही मला,
मोगरा माझ्या दुलईत
पसरला केव्हा, हे गमले
नाही मला,
स्वप्ना मधुन दिवस 
उगवला केव्हा, हे उमजले
नाही मला......

भेद..

माझ्यातील "तुला" मी दररोज
ठार मारत असते.
कारण काळजातुन मेंदुकडे
जायचा रोजचा तुझा डाव असतो..
पण रोज मारुनही तु
दररोज उगवत असतोस..
आणि हल्ली तर तु खुप
निगरगट्ट झालायस.
विक्रमादित्याच्या वेताळाप्रमाणॆ 
तु मानगुटीवर
बसतोस..
आणि नको ते प्रश्न मला
विचारत असतोस..
पण काही झालं तरी
मारणारच रोज मी तुला..
नाही तर गळुन पडेल भेद
चेहरा अन मुखवटयातला..

जॅकेट..

गोठवणारया रात्रीच्या थंडीत
कार माझी सिग्नलवर उभी होती
समोर गाडयांची रांग तर
बाहेर धुक्याची खुमारी होती,
माझ्या जॅकेटची चेन 
आणखी वर ओढली,
तेवढयात काचेवर टकटक झाली,
एक इवल्याशा हाताची बोटं दिसली.
थोडी मान वर केली,
तर फ़ाटक्या चड्डीतील उघडी चिमुकली दिसली.
माझ्या जॅकेटची चेन
होती तिथेच अडकली.
तिच्या नाकातुन थंडीने
शेंबडाची धार लागली होती.
चेहरा निर्विकार तर
कटोरयात दोन-चार नाणी होती.
गारठयाने ती पार आखडुन गेली होती
नजरेने मात्र ती काही तरी शोधत होती.
माझा हात ट्राउसर मधील पर्सकडे
आपोआप वळला,
पण तेवढयात सिग्नलचा दिवा
लालवरुन हिरवा झाला.
मागुन कर्णकर्कश्य हॉर्न वाजले,
हातातले पैसे तिथेच राहिले,
गाडी स्टार्ट झाली,
माझ्या बॅकमिरर मध्ये मात्र
तिचे शोधक डोळे उमटले होते
कायमचे..
माझ्या अंगावरच जॅकेट मात्र
आता खुप अवजड वाटू लागल होतं,
मी ते फ़ेकून दिलं..
कायमचच !!

तु..

गर्द आठवणींच्या बेधुंद धुक्यात
पुन्हा स्वतःला हरवून द्यावं,
अवचित यावी निबिड नभातुन
कवेत अलगद उचलुन घ्यावं,
मिठीत तुझ्या माझे ’मी’पण
भेद सर्व वितळुन जावं,
सुगंधी आरक्त श्वासांत तुझ्या
श्वासाला माझ्या प्रसवुन द्यावं,
पुनित प्रसन्न प्राक्तनात तुझ्या
स्वतःला घट्ट कॊंदवुन घ्यावं,
बेरंग अशा अचल प्रारब्धास
हलकेच तु ढवळून द्यावं,
स्वप्नात माझ्या हलकेच येउन
गुपचुप तु उठवुन द्याव....